***

BELFER NIEZNANY

Żołnierza nieznanego stawiają pomniki,
 Na pogrzeby chodzimy tego lub owego,
Na tysiąc akademii idziem zwarci w szyki -
Ale kiedy kto uczcił belfra nieznanego?

Kto opiewał te chwile, gdy w zniszczonej szkole
Sam jest pomocą szkolną, mapą, podręcznikiem,
Biblioteką, lekturą - a na .pustym stole
Z probówką i przy świeczce - staje się chemikiem -

 Kiedy z rana po ciemku wstaje z zimna drżący,
zrobiwszy to i owo, postawszy w ogonku
i po nędznym posiłku, jeszcze bardzo śpiący
Biegnie, by sienie spóźnić, by nie przyjść po dzwonku

 Przez sześć lub siedem godzin w swojej uczy szkole,
Wykłada, przepytuje, pochwala lub gani.
Po południu (by nie mieć czasu na swawole)
Drugie tyle, lub więcej „kumka" lub „furmani".

Kiedy wróci do domu już nocą, zmęczony,
Zeszytów setka czeka, palenie, lub pranie,
Lampa mruga, wzrok ledwie widzi wytężony,
Aż wreszcie o północy ma już czas na spanie.

Buta mu z lewej nogi dało UNRRA miłe,
Przez palto wiatr przewiewa, jak przez sita kraty,
Gdy zeń spadnie garnitur, czy będzie miał siłę
Dobrać jeszcze dwie lekcje na... kupienie łaty?

Musi „wyskrobać" drzewo - „wymyślić" odzienie,
W międzyczasie na targu kupić to i owo,
Zelówki - to dlań dramat, węgiel  - to marzenie,
O którym nieraz próżno snuje baśń tęczową...

A jednak - mimo wszystko - w dobrym jest humorze
 I chętnie biedę własną wyśmiewa lub czyją,
Co oblewa ich wokół jak bezkresne morze -
Dlatego krzyknę: „Belfry nieznane - niech żyją!"


***


SZKOŁA
 
Jeszcze w uszach szumią drzewa.
Wiatr zapachy lasu niesie.
O przygodach dusza śpiewa.
A już przyszedł „Pierwszy Wrzesień".
 
Szkoła oczy otworzyła.
Uczniów z dala wypatruje.
Przez wakacje się stęskniła.
„Szybciej, szybciej" - nawołuje.
 
Biegnie Olka, za nią Grzesiek.
Janek workiem wymachuje.
Na Mariusza Wiesiek drze się.
Marek szanty wyśpiewuje.

Na zegarek patrzy „Dziki" -
pewnie się kolega spóźnia ...
Ileż wrzasku, co za krzyki ...
Od dziś tak już będzie co dnia ...

Szkołę jednak to nie złości.
Nawet do nich się uśmiecha.
Będą jej stałymi  gośćmi.
Kuchnia w drzwiach już na nich czeka.

Stoły suto zastawione.
Nie jednego brzuch zaboli.
„Wszystko musi być zjedzone,
choćby brakło pieprzu, soli".